Áhugi minn beinist að því að mála myndir af fólki. Sýna manngerðir og láta geðbrigði koma fram, að minnsta kosti óljóst.

Málverkið er samspil hugsunar og tilfinningar.

Vinnan við málverkið er liður í stöðugri þróun og endurgerð. Eldri mynd sem ég hef gert er ef til vill endurunnin á nýjan hátt eða hluti af mynd er notaður í nýrri. Hugsanlega mála ég yfir gamla mynd en það glittir í hana og hún verður þá hluti af nýrri mynd. Í þessari vinnu á sér stað ákveðin samfella og þróun og viss myndheimur verður til.

Frumþættir málverksins (form, litur, myndefni) þurfa að vera í góðu samræmi í myndinni. Það er ekki síst tilfinning sem segir manni hvort samhljómur hafi náðst, hvort myndin sé “rétt”.

Í upphafi vel ég einhverja fyrirmyndn og nota hana til að gera skissu á strigann. Eftir því sem líður á vinnuna tekur myndin breytingum. Hún getur tekið óvænta stefnu. Ekkert er fyrirfram gefið. Ég reyni að virkja undirvitundina, innsæið, og sumt verður til fyrir tilviljun. Það er þessi óvissa sem gerir listsköpun lifandi og skemmtilega. Hún er óvissuferð.

Málverkið segir eitthvað sem ég get ekki orðað. Ég vil ekki útskýra einstakar myndir og tel enga þörf á því. Hver og einn á að geta komið að þessum verkum og túlkað þau á sinn hátt. Þess vegna gef ég myndunum ekki titil. Ég vil ekki leiða áhorfandann áfram með röngum orðum.

Ragnar Þórisson