Guðrún Kristjánsdóttir

25. október – 13. desember, 2008

Myndir sem eru daglegt landslag okkar eru jafn óskiljanlegar og táknheimur annarrar menningar, sem þarfnast uppflettirita til að opinberast. Það eru engin uppflettirit um munstrið sem umlykur okkur. Umbreyting snjóformanna er svo hröð að myndirnar sem verða til leysast upp jafnóðum og bara einn punktur eftir, dimmur eða ljós, sem hopar og hlær.

Umhleypingarnar varpast inn á skynsviðið og enn ein munsturmyndin bætist í safnið, eins og skýrsla um eitthvað sem við vitum ekki hvað er en höldum samt til haga og betrumbætum, ef ske kynni að einn daginn opnaði hún einhverja sýn.

Texti: Oddný Eir Ævarsdóttir

Guðrún Kristjánsdóttir (1950) nam við Ecole des Beaux Arts í Aix-en-Provence í Frakklandi á áttunda áratugnum og hefur síðan þróað áfram aldagamla tækni málverksins sem felst í marglögum (layering). Guðrún hefur haldið fjölda einkasýninga um heim allan og hlotið margvíslegar viðurkenningar. Árið 2005 fékk hún styrk úr Pollock-Krasner sjóðnum fyrir tilraunir sínar á sviði málaralistar. Guðrún hefur stundað rannsóknir á málverkinu og möguleikum þess til að miðla birtu og veðrabrigðum náttúrunnar. Á síðustu árum hefur hún í auknum mæli unnið með prentverk, veggfóður og klippimyndir á glugga, auk þess að gera tilraunir til að yfirfæra málaralistina yfir á myndbandsmiðilinn. Málverk hennar hafa líka orðið fyrir áhrifum af kvikmyndunum, í viðleitni við umhleypingar, ör birtuskil og veðrabrigði. Þá er sem hún máli með kvikmyndatökuvélinni og málverkin verði svo aftur rammar úr kvikmynd. Vinnuferlið er hvort tveggja nákvæmt og lífrænt þar sem farið er á milli ólíkra fasa í landinu, ólíkra sjónarhorna, skynjana og myndmiðla.

www.gudrun.is